Het was voorjaar 2005 dat we Hans en Miep ontmoetten op ons vakantieadres in Turkije. Dat was niet per ongeluk maar afgesproken. We wisten van elkaar dat we die kant opgingen en dan was het met Hans altijd maar een klein duwtje en hij was klaar voor een bespreking, op welke plaats dan ook Hans was toen al niet zo opgewekt als normaal want een probleem in zijn lies baarde hem zorgen. En niet ten onrechte zo bleek later. Na divers doktersbezoek en nauwkeurige onderzoekingen bleek het toch de levensbedreigende ziekte te zijn. Met Hans heb ik verschillende malen in een bestuur van onze club Bloemenkwartier gezeten. En we kenden elkaar door en door. We hadden allebei een heel verschillende manier van benaderen. Toch werkte dat, want onze vriendschap heeft er nooit onder te lijden gehad. Onze eerste bestuurskennismaking dateert uit 1981. Hans was toen al ca 10 jaar als penningmeester actief. In 1987 nam hij plaats in het bestuur als voorzitter; dit duurde 4 jaar. Bij de toenmalige bestuurswisseling nam hij ook een periode van rust. Na ruim 5 jaar, in 1996 werd hij opnieuw penningmeester in het bestuur onder leiding van Chris Smit en Roel Baten. De functies om hem heen werden in de loop der tijd door anderen ingenomen maar Hans bleef op zijn post. Hans was niet alleen bestuurder maar ook sociaal werker. Het lot van de zwakkeren ging hem aan het hart. Waren er financiële problemen dan zocht hij samen met die leden en/of  de ouders van jeugdleden een oplossing. Stapsgewijs betalen of  desnoods uitstel van betaling, het maakte hem niet uit. Belangrijk was dat de leden met plezier konden blijven voetballen. Als hij met ouders had gesproken en het probleem opgelost dan vertelde hij altijd zijn verhaal over die ‘vriendelijke meneer”.

Hans was niet alleen geliefd bij de jeugd waar hij vaak mee bezig was, maar ook bij de dames. Ook de lagere teams hadden over zijn belangstelling niet te klagen. De selectie benaderde hij anders. Daar werd meer zakelijk mee omgegaan en dat zag hij meer als werk. Maar dat was dan meer op het groepsgebeuren gericht. Persoonlijk had hij met maar weinig mensen problemen. Toen zijn ziekte ernstige vormen begon aan te nemen, moest hij steeds meer werk uit handen geven. De mogelijkheden hiervoor waren niet talrijk en dat ging hem zeer aan het hart. Begin december was ik bij hem. Hans begon een discussie over wie er wel en niet verantwoordelijk konden worden gesteld voor het niet optimaal functioneren van de financiële commissie. In zijn niet aflatende betrokkenheid met de club sprak hij zijn karakteristieke woorden “Ik heb zorgen”. Toen zich vervanging aandiende en hij zijn spullen uit handen gaf  kostte hem dat toch de grootst mogelijke moeite.

In 1992 werd Hans benoemd tot Lid van Verdienste. In juni 2004 tot Erelid en in januari 2007 verdiende hij de Coupe des Fleurs voor zijn doorzettingsvermogen tijdens zijn ziekte, als interim penningmeester.

Hans laat een grote leegte achter in onze club. Zijn vriendschap, trouw en zijn betrokkenheid bij problemen bij anderen, zullen wij nooit vergeten. Hans, bedankt.

VRIEND LI