Even mijmeren april 2008

Ondanks alle negatieve commentaar en vreemde opvattingen jegens mannen als van Nistelrooij, van Bommel en Seedorf, om van het gehannes met Cruijff maar te zwijgen, is het de bondscoach toch weer gelukt. Tegen het stugge Oostenrijk liet hij zien een heldere kijk te hebben op hachelijke situaties die zich in zo’n wedstrijd voordoen.

In een misvertoning (niet te verwarren met een misverkiezing) stond het alvorens de haan 3x had gekraaid, om in Paastermen te blijven, al 2-0 voor de lederhosendragers. En nog voor rust keken de in het blauw gestoken oranjehemden zelfs tegen een 3-0 achterstand aan.

Had hij toch ten onrechte mannen als van Bommel en Kuit thuisgelaten? Had hij een snelle linksbuiten als Robben te vroeg bij de afschrijvers gezet. Was het toch de hand van “De verlosser” die hij te vroeg had losgelaten?

Na de rust bleek van niet. Een aantal wijzigingen in het elftal, een paar andere mensen met een andere instelling op de zwakke plekken en het draaide als een tierelier.

Waar de voorstanders van van Basten de bui zagen hangen en de tegenstanders zachtjes begonnen te gniffelen, bleef de bondscoach uiterlijk ijzig kalm. Hij had verklaard zich niet te willen laten pamperen door wie dan ook; geen geblaas in zijn nek wilde van wie dan ook, hij moest het nu waarmaken. En wat eigenlijk niemand dan van Basten nog geloofde, het wonder geschiedde.

Was het eigenlijk wel een wonder? De tijd van sprookjes zijn voorbij maar toch, aan het einde van een wonderlijke wedstrijd stond het 3-4 voor Oranje. Zo’n achterstand inlopen was noch nooit vertoond bij het Nederlands elftal. Een record dus zij het een zeer dubieus record.

Futsal.

Op 2 april zou ons 2^e zaalvoetbalteam kampioen kunnen worden. Dan moesten ze winnen. In feite moet je altijd winnen om kampioen te worden maar nu ging het om de punten meer dan de tweede. Helaas is het fysieke contact met de zaalvoetballers en de veldvoetballers niet zo groot dat iedereen weet wie wie is. Ik ben Li, maar wie is wie?

Enfin we zijn wezen kijken. Max van der Pas, de regeloom van het zaalvoetbal ken ik. De gebroeders Proosdij ken ik ook; zij voetbalden in Vermeulen Boys toen ik daar een jaar voorzitter was. We werden nog kampioen ook. Maar wie ik niet kende was Jos Frowein. Maar hij zorgde wel, zonder iemand te kort te doen, dat ik hem niet gauw meer vergeet. Die vent kan (zaal)voetballen. Slimme passes en schitterende goals waren zijn aandeel in de overwinning. Want de meegebrachte bloemen waren er niet voor niets in de emmer op de tribune. Liefst met 8 tegen 3 werd de tegenstander aan de zegekar gebonden. Toch deed BFC, want die waren het slachtoffer het niet zo slecht. Maar tegen Bloemenkwartier 2 waren ze niet opgewassen.

Betty en Bert reikten de welverdiende flora uit en Li mocht bij wettige afwezigheid van de voorzitter de bokaal overhandigen aan de topscorer van het zaalvoetbal van onze club. Met nog 1 wedstrijd te spelen had hij een niet in te lopen totaal van 55 doelpunten. Wie anders dan Jos Frowein.

Mannen we hebben genoten van jullie spel. Hopelijk zien we elkaar in het nieuwe seizoen meer.

!e Team.

Ook het 1^e team van het zaalvoetbal is kampioen geworden. Met Sander Nijhoff in de goal en Martijn Klein, Rob Schouten en Marc Scheffers als veldspelers. Ik noem nu even de spelers die we kennen van het veldvoetbal. De anderen waren en zijn beslist niet minder. Een aardige pot voetbal en een 2-3 overwinning op Laren 1 stelden het kampioenschap veilig. Wat ik het grote verschil vond met de wedstrijd van het 2^e dat er vaak harder werd gespeeld en meer de lange pass werd gehanteerd. Ook voor hen waren er welverdiende bloemen en felicitaties. Mannen, allen van harte gefeliciteerd en ik heb gemerkt dat de aanwezigheid van leden van het bestuur positief heeft gewerkt. Waar eerdere pogingen om nader tot elkaar te komen mislukten is aan de reacties van spelers te merken dat we op de goede weg zijn. Met een coördinator als Max moet het ook zeker lukken.

Roken en Alcohol.

Veel is er te doen over de onderwerpen “Roken en Alcohol”. Op 1 juli 2008 wordt het menens en zullen de regels die zijn ingevoerd, gaan gelden. Wat het bestuur ook zal besluiten en hoe er bij Bloemenkwartier mee wordt omgegaan, vrijwel zeker zullen er mensen zijn die zullen zeggen: “Leuk geprobeerd maar wij zijn de dupe.”

Om dat zo beperkt mogelijk te houden is er inspraak. In de vorm van een soort prijsvraag (zie elders in dit nummer)kan een ieder meedenken en een voorstel op tafel leggen. De beste inzending wordt beloond. Laat je deze kans voorbij gaan dan zal je je moeten neerleggen bij de besluiten van het bestuur. Je zet dan jezelf wel buitenspel. Een oud Chinees gezegde kan je hierbij tot hulp dienen: “ Iedere man die van een korte wandeling in zijn woonplaats thuiskomt, weet dat de mooiste meisjes nimmer meedoen aan Miss-Holland verkiezingen, doch gewoon op straat fietsen.”

Vriend Li.